We vinden een beetje onze draai

Vandaag een drukke maar vruchtbare dag achter de rug. Eerst langs geweest op het gemeentehuis waar de secretaresse aangaf dat we de nieuwe burgemeester moeten ontmoeten. Zij zal een afspraak regelen, we zullen zien of het lukt.
Daarna naar Nomzamo en we waren blij verrast te zien hoe goed ze vandaag aan het werk waren. We konden inderdaad de positieve invloed van de kleine groepjes zien. In elk klasje was de begeleidster samen met een studente aan het werk en de kinderen leerden echt iets bij. Er was ook duidelijk interesse bij de begeleidsters, iets wat vorige jaren niet altijd bij iedereen het geval was.
We brachten ook een bezoekje aan de voorzitter van Lukhanyo. Hij deelde ons mee dat hij eraan denkt om eind dit jaar te stoppen. Volgens ons een wijze beslissing, want de man wordt echt oud en sukkelt met zijn gezondheid.
Deze namiddag samen met Mandisa (begeleidster Nomzamo) naar de grootmoeder van Kaylin, een doof meisje. We vinden een zeer verzorgde vrouw op haar werk. Toen deze hoorde dat er een kans bestaat dat Kaylin naar het Nuwe Hoop Senter zou kunnen was zij zeer enthousiast. Zij is echt overtuigd dat Kaylin de kans moet krijgen en grijpen om zich verder te ontwikkelen!

Iets wat veel indruk op mij gemaakt heeft vandaag is het bezoek aan enkele mensen thuis. Eerst een weg die bijna niet te berijden is en dan een piepklein huisje. Meestal komen daar meerdere kinderen en enkele volwassenen uit en het is moeilijk te achterhalen wie daar woont en wie niet. Een klein zitplaatsje met een paar kapotte en meestal vuile zetels en een steeds spelende TV. Daarnaast één slaapkamer met een dubbel bed en overal rond allerlei gerief, want plaats voor kasten is er niet. Met hoeveel men uiteindelijk in die kamer slaapt is een vraagteken. Dan is daar nog ergens een vuurtje om op te koken en
een soort afwasbak. Voor de drempel ligt een hond, graatmager, het lijkt erop dat die dood is, maar hij doet wel zijn ogen open als we over hem heen stappen.
Als iemand van de bewoners werkt, meestal maximum één persoon, valt het op dat die erg hun best doen om er verzorgd uit te zien. Je vraagt je werkelijk af hoe die mensen zich voelen als ze op zo’n manier moeten leven en dikwijls in een zeer welvarende omgeving werken voor een klein loon.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

AlphaOmega Captcha Classica  –  Enter Security Code