Laatste week in Cradock

Zoals gewoonlijk wordt het de laatste week altijd ineens heel druk. Er kan niet meer uitgesteld worden, want volgende zaterdag zijn we terug weg voor een jaartje.
We hebben nog enkele interessante afspraken waarin we meer vernemen over de gangbare lonen en uitkeringen. Het minimumloon is nu R2.800 (+/-€200), maar men zou het willen optrekken naar R5.000 (+/-€350). Sommige mensen vinden dit onbegrijpelijk en niet realistisch (voor de privé), anderen geven aan dat dit normaal is als men weet dat straatwerkers die werken voor de overheid R10.000 (+/-€700) verdienen. Een groot probleem is dat de lonen in overheidsdiensten buiten verhouding zijn, en dat steekt mensen de ogen uit. Dat er geen geld meer overblijft voor werkingskosten, daar maakt men zich geen zorgen over.
Wie recht heeft op een uitkering , bv. een persoon met een handicap, of op een pensioen krijgt R1.400 (+/-€100). Daarvan leeft soms een ganse familie met kinderen, ouders en grootouders. we krijgen de boodschap dat dit haalbaar is, maar niet op welke manier. Het leven in ZA is goedkoper dan bij ons, maar toch ook niet zo goedkoop en de laatste tijd wordt alles duurder.

In Lukhanyo organiseert men een vormingsvoormiddag rond agressie. Voor ons toch merkwaardig hoe alles verloopt.
Men wil de ouders en eveneens de buurt uitnodigen en verwacht ongeveer 60 mensen. De deelnemers krijgen een maaltijd aangeboden, wat hier zeer belangrijk is. Enkele familieleden van cliënten zullen koken.
Uitnodigingen worden mondeling doorgegeven en liefst niet te lang op voorhand, maar blijkbaar is dat niet zo goed afgesproken. De dag voordien is men niet zeker of alle mensen uitgenodigd zijn, we zullen zien.
Er is een afspraak met het department of education and health, en van beide zal een spreker komen. De dag zelf vernemen we dat deze mensen toch verhinderd zijn, maar iemand van justitie zal hen vervangen.
Het beginuur wordt eerst vastgelegd op 10.00 u, maar daarna vernemen we dat het om 9.00 u zal beginnen.
We kennen de gewoontes hier al een beetje en besluiten om pas tegen 9.45 u te gaan. Een vijftal dames zijn volop aan het koken en het ruikt echt lekker. Op dat moment zijn tussen de 15 en 20 cliënten aanwezig en een viertal familieleden, er wordt gewacht en er is wat chaos want er is niets te doen… Er sijpelen nog enkele moeders binnen, maar van de buurt zien we niemand en ook de spreker komt uiteindelijk niet opdagen, hij heeft 2 rechtszaken, onverwachts??
Rond 10.45 u beslist men om te beginnen met een workshop die geleid wordt door een lid van de raad van bestuur, een gepensioneerde lerares. In 3 groepjes wordt gewerkt rond aanleidingen tot agressie, daarmee gepaard gaande gevoelens en sancties. Zij weet dat op een boeiende manier aan te pakken en te begeleiden waardoor alle aanwezigen er zeker iets van opsteken. Daarna mogen we mee eten van een schotel met groenten, rundsvlees en kippenvleugels, we doen dat met een lepel en onze handen en het smaakt.
De dag is dus niet verlopen zoals voorzien, maar uiteindelijk was het een zinvolle activiteit en is ze zeker meer geslaagd doordat de opkomst niet zo groot was. Toch zou er best in de toekomst beter afgesproken worden wat men wil doen, voor wie en hoe er uitgenodigd wordt.
We vernemen wel dat de studenten een andere meer publieke activiteit meegemaakt hebben in Lukhanyo en dat deze wel zeer goed georganiseerd was. Het was dus misschien toevallig, maar we hebben het nog meegemaakt.

Tijdens een gesprek met de voorzitster van Nomzamo komt tot uiting dat ze daar nog voor enkele serieuze uitdagingen staan. Er moet een nieuwe verantwoordelijke aangesteld worden en er moet een duidelijke taakomschrijving zijn voor die persoon. Vermits de subsidie door het Department of Social Development verlaagd is en nog zal verlagen is het aantal kinderen gedaald. Volgend jaar moet men dus beslissen of de werking met 3 groepjes blijft of terug moet geschroefd worden tot 2 groepjes van ongeveer 15 kinderen. Er moet ook vervanging gezocht worden voor de voorzitster want wegens te druk op andere vlakken stopt zij ermee. We houden ons hart vast dat men een evenwaardig iemand zal vinden, want zij is onderlegd en steekt veel energie in het centrum.

Vrijdag wordt een dag van afscheid nemen en ’s avonds sluiten we af met een braai met tamatibrooikes en een flinke discussie rond apartheid.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

AlphaOmega Captcha Classica  –  Enter Security Code