Onze reis afsluiten

Ondertussen zijn we reeds 2 weken terug thuis, maar toch willen we nog enkele indrukken meegeven van de laatste dagen.
Bij onze aankomst in Cradock krijgen we het te horen dat de echtgenoot van een zeer actief lid van de raad van bestuur van Lukhanyo pas weet dat hij longkanker heeft. Net voor ons vertrek uit Cradock vernemen we dat de man de nacht voordien overleden is. Ondertussen moet zijn echtgenote een maagoperatie ondergaan. Gisteren kregen we een mail waarin ook haar overlijden wordt meegedeeld.
Twee jonge zeventigers die zeer actief waren in de hulpverlening. Ze zullen erg gemist worden en de vraag is hoe sommige zaken zonder hen verder zullen gaan.

De laatste zondag zijn we op bezoek geweest bij een kennis in Port Elizabeth. Ook haar moeder was daar aanwezig en het gesprek kwam spontaan op de apartheid en hoe zij dat als kleurlinge beleefd heeft. Ik wil er toch iets over kwijt.
Als klein meisje woonde zij in Kaapstad in de wijk District 6 genaamd. Het was er een smeltkroes van culturen met kleurlingen, zwarten, enkele blanken, Indiërs,… Volgens haar hadden ze er samen een goed leven en waren er niet echt problemen. De meeste mensen hadden werk. Kleurlingen en zwarten werkten vooral voor blanken, maar dat vonden zij vrij normaal, want zij werden geleerd dat zij minderwaardig waren aan de blanken. Het onderwijs voor kleurlingen en zwarten was ook duidelijk van een lagere kwaliteit.
Als zij 11 jaar was werden zij gedwongen om te verhuizen, een zware klap voor haar ouders. District 6 werd uitgeroepen tot een blanke wijk. Ten gevolge van de scheiding van rassen moesten de andere bewoners verhuizen naar een township (woonoord voor niet blanken) ver buiten Kaapstad. Meerdere mensen verloren daardoor hun werk omdat ze er niet of niet meer op tijd konden geraken. Men moest soms 3 bussen nemen. Meestal reden meerdere bussen bijna leeg voorbij (enkel voor blanken) en als er een andere bus langs kwam zat die overvol.
Op 15 jarige leeftijd maakte ze iets mee dat veel indruk maakte. De politie kwam binnen op de school en beval de directie om de leerlingen naar buiten te sturen. Ze vroegen om het ordentelijk te laten verlopen, in rijen, 2 aan 2. Toen ze buitenkwamen begon de politie echter te schieten waarop iedereen in paniek wegvluchtte. Zijzelf werd gegrepen net voor ze een muur kon overklimmen. Daarbij werd ze geschopt en geslagen, zonder enige verklaring.
Hoewel blanken in een luxe positie zaten konden ze ook niet doen wat ze wilden, zeker niet ivm contact zoeken met kleurlingen en zwarten. Een blanke opzichter die aan een zwarte jongen vroeg om even in zijn plaats te tellen, terwijl hij naar toilet ging, riskeerde ontslag.
Als buitenstaander kan je niet begrijpen dat dit kon gebeuren en stel je jezelf de vraag wat blanke kinderen daarover meekregen in hun opvoeding zodat de meerderheid die ideeën volgde.

Om af te sluiten nog iets over de huidige situatie in Zuid-Afrika.
In het begin steunde de zwarte populatie massaal het ANC, want zij waren de bevrijders. De vreedzame opstelling van Nelson Mandela zorgde ervoor dat er geen grote conflicten ontstonden. Dit jaar viel het mij erg op dat de situatie sterk veranderd is. Het land is er economisch fel op achteruitgegaan en corruptie is enorm aanwezig. President Zuma is daarbij het grote voorbeeld. We hoorden meerdere, voordien fervente ANC’ers, zeggen dat dit niet de waarden zijn waarvoor zij gevochten hebben. Zij wilden hun vrijheid en waardigheid terug, maar geen nieuw racisme, misbruik, corruptie en leugens.
Ondertussen winnen andere partijen verkiezing na verkiezing meer terrein, maar velen, zowel blank, zwart als kleurling, zijn ongerust over de toekomst van Zuid-Afrika.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

AlphaOmega Captcha Classica  –  Enter Security Code