Projecten▿

Twee dove meisjes in een dagcentrum voor mensen met een beperking

Mijn droom voor 2 dove meisjes (Geert)

Bij een bezoek in 2010 aan Nomzamo Centre voor kinderen met een verstandelijke beperking merk ik twee meisjes op van 6 en 8 jaar. Iets zegt me dat deze kinderen geen verstandelijke beperking hebben, maar toch komen zij naar dit centrum. Waarom? Myriam en Kelly kunnen niet naar de gewone school omdat ze doof zijn; Van een verstandelijke beperking is geen sprake. Dit grijpt mij erg aan en ik begin vragen te stellen over de mogelijkheden om deze kinderen aangepast onderwijs te geven. Beetje bij beetje verneem ik dat er weinig aan gedaan kan worden. Na een onderzoek blijkt dat zij ook met hoorapparaten niet te helpen zijn.

Bij onze jaarlijkse bezoeken wordt ik telkens opnieuw geconfronteerd met Kelly en Myriam, we noemen ze ondertussen mijn vriendinnetjes. Het blijft bij mij knagen dat ze hier weinig leren in verhouding met hun mogelijkheden en dat het blijkbaar zeer moeilijk is om hier is aan te veranderen.

De vraag is: welke toekomst wacht deze kinderen?

In 2013 wordt meer intensief met hen gewerkt als de Vlaamse studenten daar op stage zijn. Dan blijkt nogmaals dat zij snel leren en ook zeer gemotiveerd zijn. Spijtig genoeg valt bijna alles terug stil als de studenten weg zijn. Wat moet dit bij deze meisjes teweegbrengen?

Dit jaar hebben we de kans om de plaatselijke logopediste te ontmoeten en we kaarten het probleem terug aan. Zij zal nagaan of één uur extra logo per week mogelijk is. Daarnaast zal zij overleggen met de ergotherapeut om hen gedurende één uur per week met specifieke praktische vaardigheden aan te leren.

Al deze zaken doen in de verte een klein lichtje branden, maar het is duidelijk te weinig. Ondertussen zijn Myriam en Kelly 11 en 13 jaar, zij moeten dus zo snel mogelijk meer kansen krijgen.